آن چيزى نميتوان گفت . آيات 4 - 5 - 6 كه خبر ميدهد يهود و دوران گرفتارى برگزار خواهند كرد ، در كتاب دوم پادشاهان باب هفدهم تورات شرحى از نافرمانى و معصيت يهود و گرفتارى آنها بدست پادشاه آشور نوشته شده است كه شايد نوشته هاى مفسّرين و آنچه در اين آيات هست اشاره باشد به آنچه در تورات هست . 2 - آيت يازدهم « وَيَدْعُ الإِنْسانُ » خوب معرفى مىكند طرز عمل مردم سست عنصر و سبك سر را كه زبانشان در اختيارشان نيست چنان كه مىبينيم بخصوص در زنها باندك ناملايم آه و ناله و نفرين به فرزند و كس و كار خود ميكنند و باز با كمى آرامش خاطر دعا ميكنند ، و كلماتى بر زبان ميآورند ، اين آيه توبيخ مىكند اين عمل و عجله را . 4 - دو آيت هجدهم و نوزدهم از « مَنْ كانَ يُرِيدُ - تا - مَشْكُوراً » اگرچه به - ظاهر وصف دو دسته مردم دنيا پرست و منحرف و مؤمن و پرهيزگار است ، ولى ميتوان اين مطلب را استفاده كرد كه آدمى در زندگى ممكن است سود موقّت و دم حاضر را بخواهد و به او برسد و پشيمانى و گرفتارى بعد زندگى را بر او جهنّم كند بواسطه ى عواقب بدى كه براى آدمى فراهم مىشود در دنباله ى سود فورى خواستن مانند : امراض و فقر از دست دادن اعتبار و آبرو ، و همين طور آن كه عاقبت كار را بسنجد و بخواهد البتّه بهره اى بيشتر و آسودگى بهتر خواهد داشت چنان كه تجربه و وارسى كار مردم به خوبى اين حقيقت را آشكار مىكند كه مفاد اين آيه نه فقطَّ براى آخرت است ، بلكه براى دنيا هم بايد اين دستور را در نظر گرفت ، بخصوص كه در آيت بعد « كُلًّا نُمِدُّ » اين مطلب روشنتر شده است كه بخشش خداوند براى همه كس است ، ولى اگر قدر دانست و بسود فورى حريص نشد بهره مند است و گر نه زيان برده . 5 - آيت 22 « لا تَجْعَلْ مَعَ اللَّه » شايد اشاره باشد بافكار و طرز عمل مردم و اگرچه روى سخن با پيغمبر است تذكر براى ديگران باشد كه اگر فكر و كار شما خواسته - هاى مادى و سرخ و زردهاى هوس انگيز باشد كه در حقيقت آنها را معبود بدانيد